متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

زمینه و هدف: هدف از انجام این مطالعه مقایسه تاثیر حفره دسترسی ناقص و حفره دسترسی کامل در میزان جابجایی اپیکالی و تغییر میزان زاویه خمیدگی در کانالهای ریشه خمیده دندانی بود.مواد و روشها: اثرات حفره دسترسی ناقص در آماده سازی کانال، بر روی کانال مزیوباکال 50 دندان مولر فک پایین مورد ارزیابی قرار گرفت. نمونه ها بصورت تصادفی به دو گروه 25 تائی آزمون و کنترل تقسیم شدند، در گروه آزمون حفره دسترسی بصورت ناقص و در گروه کنترل حفره دسترسی کامل آماده گردید سپس دو رادیوگرافی پیش آماده سازی در جهت باکولینگوالی و مزیودیستالی با فایل اولیه تهیه گردید. آماده سازی تمام نمونه با روش STEP BACK انجام گرفت و به روشDouble exposure تصویر رادیوگرافی با فایل اپیکالی نهایی هر نمونه روی تصویر اولیه خودش ثبت و فیلم ها ظاهر شدند. سپس اختلاف زوایه خمیدگی کانالها و میزان جابجایی اپیکالی آنها محاسبه و ثبت گردید.یافته ها: نتایج بدست آمده نشان داد که میانگین تغییر زاویه خمیدگی کانالها در گروه آزمون پس از آماده سازی کانال در بعد باکولینگوالی و مزیودیستالی بیشتر از میانگین تغییر زاویه خمیدگی در گروه های کنترل بود. همچنین میانگین میزان جابجایی اپیکالی کانالهای گروه آزمون در بعد باکولینگوالی و مزیودیستالی بیشتر از میانگین میزان جابجایی اپیکالی آنها در گروه کنترل بود. بعبارت دیگر حفره دسترسی ناقص باعث تغییر خمیدگی طبیعی کانال و در نتیجه جابجایی بیشتر مسیر کانال آماده شده از مسیر اصلی کانال می شود.

مقدمه: ریزنشت یکی از مهم ترین عوامل شکست ترمیم های کامپوزیتی است. استفاده از لاینرها باعث آزاد شدن استرس ناشی از انقباض می شود. هدف این مطالعه، بررسی تاثیر سه نوع لاینر مختلف در میزان ریزنشت ترمیم های نانوکامپوزیت خلفی بود.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی- آزمایشگاهی، 48 دندان پرمولر سالم انسانی به طور تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند. روی هر دندان یک حفره کلاس II تراشیده شد به طوریکه لبه جینجیوال 1 میلی متر بالای CEJ (Cementoenamel junction) قرار گیرد. حفره ها با لاینری به ضخامت 1 میلی متر (در گروه I کامپوزیت قابل سیلان Filtex Z350، در گروه II کامپوزیت دوال کیور F2 و در گروه III رزین مدیفاید گلاس آینومر (Fuji II Lc) پوشانیده شدند و با نوعی نانوکامپوزیت خلفی (Filtex Z350) با ضخامت 2 میلی متر و با روش افقی ترمیم شدند. در گروه IV لاینر استفاده نشد و لایه اول کامپوزیت با ضخامت 1 میلی متر و لایه دوم با ضخامت 2 میلی متر به صورت افقی قرار گرفت و هر لایه 40 ثانیه کیور شد. دندان ها در محلول فوشین 2 درصد قرار گرفتند؛ به صورت مزیودیستالی برش داده شدند و زیر استریومیکروسکوپ و براساس میزان نفوذ رنگ در آن ها بررسی شدند. برای مقایسه داده ها از آزمون های غیرپارامتریک کروسکال والیس و من ویتنی استفاده شد (0.05=a).یافته ها: یافته های مطالعه نشان داد که اختلاف معنی داری در میزان ریزنشت بین گروه ها وجود دارد (0.048=p value). میانگین ریزنشت در گروه I با لاینر کامپوزیت قابل سیلان بیش تر از بقیه گروه ها بود. میانگین ریزنشت گروه III با رزین مدیفاید گلاس آینومر از تمام گروه ها کم تر بود و تنها با گروه I اختلاف معنی دار داشت (0.006=p value).نتیجه گیری: طبق نتایج مطالعه حاضر، هیچ کدام از لاینرهای مورد استفاده نتوانستند ریزنشت ترمیم های نانوکامپوزیت خلفی را به طور کامل حذف کنند. در سه گروه دارای لاینر نیز تفاوتی از نظر ریزنشت وجود نداشت.

مقدمه: کاربرد ادهزیو با کامپوزیت مناسب یکی از نکات مهم در ترمیم مواد هم رنگ دندان و افزایش سیل لبه ای است. هدف از این مطالعه بررسی ریزنشت چند نوع ادهزیو با کامپوزیت های مختلف با دو روش Fluid filtration و Dye-extraction و سنجش میزان همبستگی دو روش بود.مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشگاهی، برروی سطوح پروگزیمال 48 دندان پره مولار سالم کشیده شده انسانی، حفرات کلاس دو با پهنای جینجیوال 1.5±0.5 میلی متر، ارتفاع اکلوزوجینجیوالی 4 میلی متر و عرض 1.3 فاصله بین نوک کاسپ ها تهیه شدند. نمونه ها به چهار گروه آزمایشی 12 تایی تقسیم شدند: در گروه اول ادهزیو Opti bond solo plus با کامپوزیت Herculite XRV، گروه دوم ادهزیو Opti bond solo plus با کامپوزیت Master dent، گروه سوم ادهزیو Prime & Bond NT با کامپوزیت Herculite XRV، و درگروه چهارم ادهزیو Prime & Bond NT با کامپوزیت Master dent استفاده شد. میزان ریزنشت نمونه های ترمیم شده ابتدا توسط Fluid filtration و سپس به روش Dye-extraction اندازه گیری شد. داده ها با آزمون های آماری Kruskal-Wallis و Mann-Whitney با تصحیح Bone ferroni و Spearman’s rho آنالیز و در سطح اطمینان 95% بررسی شدند.یافته ها: به ترتیب مقادیر حداقل و حداکثر میانگین ریزنشت در روش Dye-extraction و Fluid Filtration در گروه های اول و چهارم به دست آمد. در هر دو روش سنجش ریزنشت تفاوت معنی داری بین گروه های آزمایشی وجود داشت (0.001=p value). آزمون Spearman rho همبستگی قوی و مستقیمی را بین دو روش آشکار ساخت (r=0.797، p value=0.001).نتیجه گیری: در هر دو روش سنجش ریزنشت، کاربرد ادهزیو اتانول بیس در مقایسه با استون بیس باعث کاهش ریزنشت گردید. استفاده از کامپوزیت لایت کیور بر خلاف کامپوزیت سلف کیور با هر دو نوع ادهزیو سبب افزایش سیل لبه ای شد.

سابقه و هدف: امروزه درمان ایمپلنت، از پرطرفدارترین درمان های دندانپزشکی است. برای داشتن یک درمان ایمپلنت موفق با طول عمربالا، حضور مقدار کافی از استخوان در ناحیه مورد نظر اهمیت دارد. با توجه به اثرات مثبت داروی سیمواستاتین در استخوان سازی، این مطالعه با هدف مقایسه اثر داربست استخوانی سنتزشده از روش خشک کردن انجمادی آلوگرفت به تنهایی و آغشته به سیمواستاتین در ساکت دندان کشیده شده موش صحرایی انجام گرفت. مواد و روش ها: این مطالعه تجربی از نوع مداخله ای بر روی 72 موش نر نژاد ویستار با وزن 300 گرم انجام شد. سپس موش ها به صورت تصادفی به دو گروه مساوی (کنترل و مداخله) تقسیم شدند و پس از کشیدن دندان سانترال چپ فک بالا، استخوان خشک شده فریز شده آلوگرفت به تنهایی و آغشته به سیمواستاتین در ساکت دندان گروه های مورد مطالعه (کنترل و مداخله) قرار داده شد و بعد از 4 هفته و سپس 8 هفته استیوژنزیس، التهاب و بافت گرانوله، در هر 4 گروه ارزیابی شد. داده ها، توسط آزمون ANOVA و Tukey و 22SPSS تحلیل شدند. یافته ها: پس از بررسی نمونه های میکروسکوپی، میزان استخوان سازی در بین گروه های مداخله (FDBA با سیمواستاتین و FDBA به تنهایی) در هفته چهارم و هشتم تفاوت معنی داری داشت (0/001=P). در هفته های چهارم و هشتم میزان التهاب در گروه مداخله (FDBA با سیمواستاتین) کم تر از گروه کنترل بود که تفاوت آن معنی دار بود (0/001

سابقه و هدف: در مراحل انجام جراحی در ناحیه فک و صورت تعیین محل دقیق کف حفره بینی از اهمیت خاص برخوردار می باشد. هدف از مطالعه حاضر، ارزیابی و مقایسه دقت دستگاه های رادیوگرافی پری اپیکال، پانورامیک دیجیتال وCBCT  در تعیین فاصله عمودی کف حفره بینی تا کرست آلوئول بود.مواد و روش ها: مطالعه به روش توصیفی بر روی 3 جمجمه انسانی (Dry skull) انجام شد. در هر یک، تعداد 7 ناحیه به فاصله 5 میلی متری (مجموعا 21 ناحیه) از دندان های کانین تا کانین توسط گوتاپرکا علامت گذاری شد. از نمونه ها رادیوگرافی دیجیتال پری اپیکال با تکنیک موازی، رادیوگرافی پانورامیک دیجیتال و CBCT تهیه و فاصله کرست الوئول تا کف حفره بینی در نواحی علامت گذاری شده اندازه گیری شد. سپس نواحی علامت گذاری شده بر روی جمجمه به صورت مستقیم توسط کالیپر دیجیتال با دقت دهم میلی متر به عنوان استاندارد طلایی اندازه گیری شدند جهت مقایسه اعداد بدست آمده با استاندارد طلایی از آزمون Repeated Measurement ANOVA استفاده گردید.یافته ها: میانگین قدر مطلق خطا برای رادیوگرافی پری اپیکال 0.13±0.12 میلی متر و برای CBCT 0.35±0.25 میلی متر و برای پانورامیک 1.15±0.61 میلی متر بود. 100 درصد نمونه ها در رادیوگرافی پری اپیکال، 70 درصد نمونه ها در  CBCTو 17.5 درصد نمونه ها در رادیوگرافی پانورامیک (با اعمال ضریب بزرگنمایی) در محدوده قابل قبول ±0.5 میلی متر قرار گرفتند. در مقایسه دو به دوی رادیوگرافی ها با یکدیگر بر طبق آزمون LSD تفاوت معناداری از لحاظ آماری مشاهده شد (P<0.05).نتیجه گیری: رادیوگرافی پری اپیکال دیجیتال با تکنیک موازی بهتر از CBCT فاصله خطی عمودی بین کف حفره بینی تا لبه استخوان الوئول را نشان می دهد و پانورامیک دیجیتال جهت اندازه گیری این ناحیه دارای خطای OVER ESTIMATION می باشد.

مقدمه: تغییرات بزاقی و تغییرات در سیستم دفاعی میزبان در دیابت و اثر این بیماری بر دندان می تواند باعث پوسیدگی و از دست رفتن دندانها شود. رژیم غذایی کم کربوهیدارت و کنترل دقیق بیماری باعث کاهش پوسیدگی در افراد دیابتی می شود. این مطالعه جهت بررسی میزان آسیبهای دندانی در بیماران دیابتی غیروابسته به انسولین انجام شد.روش کار: در این مطالعه که به صورت مورد، شاد انجام شد، تعداد 151 بیمار 35 تا 80 سال مبتلا به دیابت غیر وابسته به انسولین به عنوان گروه مطالعه و تعداد 151 نفر 35 تا 80 سال بدون بیماری فوق به عنوان شاهد بررسی شدند. سپس تمام افراد معاینه دهانی شده شاخص های DMFT در دو گروه مقایسه شد. نتایج با استفاده از آزمونهای t و ضریب همبستگی تجزیه و تحلیل شدند.نتایج: میانگین DMFT در افراد دیابتی برابر 16.9±7.79 و بطور معنی داری بیشتر از افراد سالم بود (P<0.001). پوسیدگی در افراد دیابتی و سالم متفاوت معنی داری نشان نداد، ولی دندانهای از دست رفته در افراد دیابتی بیشتر از افراد سالم بود (P<0.001).نتیجه گیری: بیشتر بودن شاخص DMFT و دندانهای از دست رفته در بیماران دیابتی می تواند به علت ضعیف بودن بهداشت دهان در این بیماران و یا تغییرات بزاق و بافتهای نگهدارنده باشد که دندانها فورا پوسیدگی شدید پیدا کرده و یا استحکام خود را از دست داده بطوری که قابل ترمیم نبوده و کشیده می شوند.

سابقه و هدف: یکی از معایب کامپوزیتهای دندانی، انقباض پلی مریزاسیون و ریزنشت ناشی از آنها میباشد. گزارشات حاکی از این مساله هستند که پوسیدگی ثانویه ناشی از ریزنشت عامل اصلی شکست ترمیم های کامپوزیتی خلفی در بیش از 65% موارد است. در مورد کاهش ریزنشت کامپوزیتها مقالات و راه حلهای فراوانی ارائه شده است با این حال هنوز اتفاق نظر دقیقی در این رابطه بدست نیامده است. هدف از این تحقیق، بررسی اثر نوع کامپوزیتهای دندانی بر میزان ریزنشت ترمیم های C1 II در شرایط in vitro  بود.مواد و روشها: روش تحقیق به صورت تجربی و تکنیک آن مشاهده بود. در دو سطح پروگزیمالی 24 دندان پر مولر سالم انسانی حفره های C1 II تهیه و به صورت تصادفی به 3 گروه (8 دندان، 15 حفره در هر گروه) تقسیم شدند. گروه اول با استفاده از کامپوزیت کندانس شونده، گروه دوم با استفاده از کامپوزیت flowable و کامپوزیت کندانس شونده و گروه سوم با استفاده از کامپوزیت سلف کیور و کامپوزیت کندانس شونده ترمیم گردیدند. بعد از ترموسایکلینگ (1000 بار، 5 درجه سانتیگراد و 55 درجه سانتیگراد) و استفاده از تکنیک نفوذ رنگ (فوشین بازی 2%) دندانها برش داده شده و با درجه بندی 5 تایی ریزنشت زیر استریومیکروسکوپ (بزرگنمایی 16X) بررسی شدند.یافته ها: با استفاده از آنالیز آماری Kruskal - Wallis بین میزان ریزنشت گروه اول، دوم و سوم تفاوت آماری معنی داری مشاهده نگردید (P>0.05).نتیجه گیری: میزان ریزنشت تفاوت آماری معنی داری بین گروه کامپوزیت کندانس شونده به تنهایی و همراه با کامپوزیت سلف کیور یا flowable نداشت.

زمینه و هدف: برای جایگزینی دندان های از دست رفته بیماران، استفاده از ایمپلنت های دندانی در سراسر جهان رواج روز افزونی یافته است. بنابراین اندازه گیری دقیق ارتفاع و پهنای استخوان، قبل از جایگذاری ایمپلنت های دندانی ضروری است. روش جراحی، نوع و اندازه ایمپلنت ها با توجه به ابعاد استخوان باقی مانده تعیین می شود. هدف از این مطالعه، ارزیابی دقت توموگرافی خطی در تعیین محل کف حفره بینی و کف سینوس ماگزیلاری و تعیین پهنای استخوان ماگزیلا در محل مورد نظر برای جایگذاری ایمپلنت می باشد.روش بررسی: این مطالعه از نوع بررسی روش ها می باشد. در این مطالعه، فاصله عمودی بین کرست آلوئل تا کف حفره بینی و کف سینوس ماگزیلاری در مقاطع توموگرافیک تهیه شده از 12 ناحیه از استخوان ماگزیلای 3 جمجمه خشک انسان اندازه گیری شد. همچنین پهنای استخوان ماگزیلا در این مقاطع مورد اندازه گیری قرار گرفت؛ سپس جمجمه ها در محل های مشخص شده برش داده شدند. اندازه های واقعی فواصل مورد نظر بر روی مقاطع استخوانی با مقادیر حاصل از مقاطع توموگرافیک مقایسه شد.یافته ها: با اصلاح مقادیر به دست آمده روی مقاطع توموگرافیک توسط ضریب بزرگنمایی عنوان شده توسط کارخانه سازنده دستگاه (1.4)، میانگین مطلق خطا در مورد اندازه گیری ارتفاع استخوان در ناحیه حفره بینی و سینوس ماگزیلا به ترتیب 0.28 میلی متر (SD=0.24) و 1.1 میلی متر (SD=0.68) به دست آمد. میانگین مطلق خطا در مورد اندازه گیری پهنای استخوان ماگزیلا در ناحیه حفره بینی و سینوس ماگزیلا نیز به ترتیب 0.65 میلی متر (SD=0.50) و 0.55 میلی متر (SD=0.45) محاسبه شد. در مورد اندازه گیری ارتفاع استخوان در ناحیه حفره بینی 100% مقادیر به دست آمده و در ناحیه سینوس ماگزیلا 50% مقادیر در محدوده دقت ±1 میلی متر قرار گرفت. در مورد اندازه گیری پهنای استخوان نیز در ناحیه حفره بینی 50% مقادیر و در ناحیه سینوس ماگزیلا 83.3% مقادیر به دست آمده در محدوده دقت ±1 میلی متر قرار داشتند.نتیجه گیری: توموگرافی خطی در تعیین ارتفاع استخوان ماگزیلا در ناحیه حفره بینی و در تعیین پهنای استخوان در ناحیه سینوس ماگزیلا نسبت به نواحی دیگر دارای دقت بالاتری است. دقت توموگرافی خطی در اندازه گیری ارتفاع و پهنای استخوان در هر دو ناحیه حفره بینی و سینوس ماگزیلا قابل قبول است.